Pastoor Jan Philippe heeft van de storm vorige week handig gebruikgemaakt om zijn parochie op stelten te zetten. Hij fotoshopte de haan van een foto van de kerk, en dat lokte op sociale media heel wat reacties uit. Maar vermits een priester niet mag liegen, moest Philippe wel aan de biecht: “Ik wilde het gouden jubileum van Sint-Jansheide in de kijker zetten. Ook in 1969 werd de haan immers, om al even ludieke redenen, gestolen.”
- Details
- Hits: 21
“Dat er nog groen is, komt door particulieren!” Het was misschien niet de meest fijnzinnige uitspraak van Pierre Crahay, maar ze typeert wel zijn engagement en gedrevenheid. Als grootgrondbezitter in het vijvergebied De Wijers, waar hij op een familielandgoed woonde, was hij een drijvende kracht voor particulier land-, bos- en natuurbeheer.
Het is een opvallende verzameling natuurverenigingen die vorige week het overlijden aankondigde van Pierre Crahay, twee dagen voor zijn familie dat deed: de vzw’s European Landowners Organization, Landelijk Vlaanderen, Aanspreekpunt Privaat Beheer Natuur en Bos, Platform Buitengebied en Stichting Behoud Natuur en Leefmilieu Vlaanderen. Een hele mond vol, want Pierre hield graag meerdere ijzers in het vuur. “Bij ons was Pierre behalve lid ook een halftijdse werknemer”, zegt Jurgen Tack van de European Landowners Organization (ELO), een lobbygroep voor private landeigenaars met standplaatsen in Brussel, Polen en Spanje. Op zijn privédomein in Kuringen, pal in het vijvergebied De Wijers, ontving Pierre in naam van de ELO de top van de Europese leefmilieu-administratie. “Het was de favoriete stek van Europese ambtenaren voor hun uitstappen”, weet Tack.
Verlanding
Het domein van de adellijke familie Crahay, verschillende honderden hectaren groot, geldt als toonvoorbeeld van privaat natuurbehoud. Onder meer dankzij de toewijding van Pierre won het Vijvergebied Midden-Limburg in 2014 de Natura2000-award van de Europese Commissie. Die bekroont tweejaarlijks projecten in heel Europa die bijzondere inspanningen doen voor natuurbehoud en die een toegevoegde waarde creëren voor de lokale economie. “Pierre was erg gesteld op de omgeving waarin hij was opgegroeid”, zegt Tack. “Tijdens zijn dagelijkse wandelingen op zijn domein stelde hij vast dat de biodiversiteit achteruitging en dat het gebied zoals hij het had gekend als kind aan het verdwijnen was. Veel vijvers werden niet onderhouden en groeiden dicht door de wilgen, waardoor er verlanding optrad. Daardoor bleven ook de vogels weg uit het gebied. ”Door het vijvergebied opnieuw open te maken, wilde Pierre verdwenen soorten terugbrengen en bedreigde soorten laten floreren. Door zijn ingrepen broedt de roerdomp en de kwartelkoning opnieuw in De Wijers en is de populatie van de boomkikker, zijn lievelingsdier, zelfs zodanig geëxplodeerd dat ze nu ook voorkomt in aangrenzende natuurgebieden. Het herstel van het Vijvergebied trok de aandacht van de Europese Commissie omdat het gerealiseerd werd door een uitzonderlijke samenwerking tussen privé-eigenaars, Natuurpunt, het Agentschap Natuur en Bos en de vzw Limburgs Landschap. “Het is uniek”, legt Tack uit, “dat ook grootgrondbezitters zoals Pierre en de baron van het kasteel Vogelsanck hun medewerking verleenden.”
Kardoen
Zijn engagement ontlokte Pierre vorig jaar in de Nederlandse krant De Telegraaf nog de uitspraak dat er zonder particulieren geen groen meer zou zijn. Zestig procent van de Europese beschermde natuurgebieden is in handen van privé-eigenaars, zegt Tack. “Pierre had daarover regelmatig aanvaringen met Natuurpunt. Hij erkende dat zijn doelstellingen gelijkliepen met die van Natuurpunt, maar over de manier waarop die gerealiseerd moesten worden, verschilde hij van mening. ”Toch bleef Pierre, die de titel droeg van jonkheer, de laagste adellijke stand, altijd zijn innemende zelf, vindt Tack. “Pierre had het hart op de tong, maar hij bleef praten. Mensen kwamen graag bij hem over de vloer, hij was een uitstekende gastheer. Ik heb meermaals het genoegen mogen smaken om door hem uitgenodigd te worden. Na een rondleiding op zijn domein kookte hij voor zijn gezelschap. Lang voordat slow food zijn intrede deed, was Pierre al bezig met de traditionele keuken en besteedde hij aandacht aan lokale ingrediënten. Dankzij hem heb ik kardoen leren eten (een distel die verwant is aan de artisjok, nvdr).”“Na een wandeling durfde hij al eens een fles open te trekken”, bevestigt Freddy Vandebergh van Natuurpunt Hasselt-Zonhoven. Freddy werd enkele jaren geleden door Pierre gecontacteerd om rondleidingen te organiseren op zijn domein voor ELO en Landelijk Vlaanderen. “Met een clubje natuurliefhebbers hebben we daarna uitzonderlijk toegang gekregen om de fauna en flora op zijn domein te inventariseren. Een unieke kans waardoor we nog eens een koningsvaren en een zeldzame zuringsoort te zien kregen.”
Koninklijk bloed
Tijdens zijn gidsbeurten op het domein van Pierre kon Freddy vaststellen dat de edelman niet in een kasteel woonde, maar in een gewoon vakwerkhuis. “Het deed me een beetje aan Bokrijk denken”, vertelt Freddy. Behalve Pierre betrekt ook zijn zus een woonst op het terrein, dat al eeuwen in het bezit is van de familie. Tijdens de zomer slaan de katholieke Europascouts er hun kamp op, meteen ook de reden waarom er in Kuringen soms koninklijk bloed te zien is. Verschillende kinderen van Filip en Mathilde zijn immers lid van de Europa-scouts. De familie Crahay maakte in het begin van de vorige eeuw fortuinen met suiker. Ze bezat verschillende raffinaderijen in Henegouwen en fusioneerde in 2006 met andere suikerfabrieken, wat het familievermogen volgens de site derijkstebelgen.be op 97 miljoen euro bracht. Hoewel hij er warmpjes in zat, bleef Pierre werken. Naast zijn lobbywerk voor ELO was hij als incassobureau aan de slag voor een Waals mediabedrijf. Maar het liefst was hij te vinden in de uitgestrekte bossen en weiden van zijn privédomein, waar hij een week voor zijn dood nog een Franse delegatie rondleidde. Wat niemand toen wist, was dat het één van de laatste keren was dat de boomkikkers voor Pierre zouden zingen.
- Details
- Hits: 41
In 2017 won Wim Vanmechelen, voorzitter van de Koninklijke Harmonie Sint-Cecilia Kuringen, dankzij een wedstrijd op radiozender Q-music een Plezante Premie voor zijn project ‘Een jong front voor de blaasmuziek in Vlaanderen’. De jury bekroonde het project met van 7.000 euro. Daarmee realiseerde Wim met zijn team een documentaire, een videoclip en een online-platform.
De grootste zaal van Kinepolis zat eivol voor de première van de documentaire Ademnoo(d)t en de videoclip Tu Te Rapelles. De docu onthult de lange weg die voorzitter Wim Vanmechelen aflegde om zijn idee te concretiseren. Samen met zijn orkest heeft hij gedurende meer dan een jaar hard gewerkt aan de concrete invulling van het project dat in première ging op vrijdagavond 30 november 2018 in Kinepolis Hasselt. Hij wilde de blaasmuziek en de harmonieën uit het slop trekken door de aantrekkelijkheid ervan in de kijker te zetten.Het resultaat is een schitterend parcours van producers, acteurs -waaronder Lucas Van den Eynde- en een harmonie die met enorme begeestering een dijk van een statement maakt: spelen in een harmonie is fantastisch.De clip Tu Te Rapelles is een samenvloeien van mooie intieme muziek op pakkende beelden waarin een mooi verhaal is ingesloten. De compositie is van Jean-Pierre Gerrits die ook tekende voor de iets pittiger b-kant.
Wim Vanmechelen gaat echter nog verder. Hij lanceerde een platform - unitewindbands.com – waar elke muziekvereniging ter wereld gratis de partituren mag downloaden en zelfs mag aanpassen. De bedoeling is dat zij van de uitvoering ook een videoclipje maken en dat gaan posten op het platform. “Over een jaar moeten we van overal in de wereld de verschillende versies en uitvoeringen van Tu Te Rapelles kunnen bekijken. Als ze elkaars werk zien en horen versterkt het de onderliggende band en zo kunnen wij en zij de harmoniemuziek een trapje hoger tillen”, aldus een enorm enthousiaste Wim Vanmechelen.
- Details
- Hits: 36
Vrijdagavond 26 januari vond in Sint-Jansheide in Kuringen de première plaats van ‘Moe rèd em not teu?’. Regisseur Bert Beelen, "Acht acteurs en heel wat medewerkers werkten al vanaf september keihard aan deze productie", weet Raymond Bellefroid, voorzitter van het Heegrupke.
Het Hasselts dialecttheater floreert als nooit tevoren. Zo speelt het Heegrupke uit Kuringen al meer dan 35 jaar in het dialect en verwelkomt het telkens meer dan 1000 toneelliefhebbers. Toneel is voor deze gezellige bende veel meer dan repeteren en optreden. De vriendschap tussen acteurs, regisseur, bestuur, medewerkers voor en achter de schermen is voelbaar tijdens alle voorstellingen. ‘Moe rèd em no teu?’ (Taxi Taxi - Ray Cooney) is een blijspel van 2 bedrijven en vertelt ons het verhaal van John Desmet die maar liefst 2 vrouwen heeft: eentje in Hasselt en eentje in Zonhoven. Mede dankzij het prachtige decor, de sfeervolle muziek én degelijke regie voel je je direct op je gemak bij het Heegrupke.
- Details
- Hits: 50
De leerlingen van de Stedelijke Basisschool in Kuringen laten zien wat voor een trouwe fans ze zijn van de Rode Duivels.
De speelplaats kleurde ook donderdag weer rood, want de Rode Duivels speelden tegen Engeland. De kinderen zijn alvast trouwe supporters! Ze hadden nog meer geluk, want voor de eerste keer werd er een heus vrij podium georganiseerd. Zo waren er zangers, dansers, goochelaars, sporters en heel wat Rode Duivels in spe die trucjes deden met de bal.Wat een leuke afsluiter van het jaar!
- Details
- Hits: 22