Jimmy (38) en vader André (61) Diris uit Kuringen-Hasselt hebben, dertig jaar nadat Jimmy begon met het duivenspel, hun allereerste provinciale zege beet. Hun jonge doffer won niet enkel de reeks uit Sourdun. Hij was tevens de snelste van 4.745 duiven. “Zo’n trofee is een grandioze opsteker voor kleine melkers zoals wij”, zegt vader André.
Jimmy raakte als knaap van acht jaar begeesterd door de duifjes van zijn grootvader. “Toen ik net kon lopen, kroop ik al op het hok van bompa”, haalt Diris junior mooie herinneringen op.
“Jimmy was in zijn jeugdjaren op een vrij moment maar op één plaats te vinden. Het duivenhok was zijn tweede thuis”, zegt André. “Zijn boterhammen at hij in de spoetnik, tussen zijn duifjes”.
Jimmy speelde aanvankelijk het vitessespel, om later de fondkaart te trekken. “Via het peterschap van de provinciale duivenbond kwam ik in contact met de intussen overleden Rene Bruggen uit Vlijtingen, destijds een ware fondvirtuoos. Zo ontdekte ik de verre afstandsvluchten en legde hier het accent op.”
Laag pitje
De jaren verstreken, de studies kwamen opzetten en later vond hij een job. De duivensport kwam op een laag pitje te staan, maar verdween niet. “Toen kwam papa op de proppen, hij wou iets om handen hebben toen hij op pensioen ging”, knipoogt hij. “Ik heb het me nog geen seconde beklaagd, maar dat mysterieuze duiven-aanvoelen, dat is weggelegd voor de zoon.”
Zowel André – die de laatste jaren voltijds duivenmelker is, en Jimmy die de begeleiding op zich neemt, zijn uiterst hygiënisch. “Iedere duif die hier huist, zit op roosters en je zal hier geen strontje van een dag oud vinden. De drinkbakken worden volop ontsmet. Dat is volgens ons een noodzakelijke voorwaarde om tot gezonde duiven te komen en te behouden”, zeggen ze in koor.
Het is één van die kerngezonde toppers die de bloemen thuisbracht. “Een zeer regelmatige vlieger die afstamt uit een rechtstreekse Etienne Pauwels uit Kermt en Martin Hex uit St-Lambrechts-Herk”, besluiten ze het palmares overlopend.
- Details
- Hits: 51
Artikel uit Het Belang Van Limburg van 4 november 2018
91 miljoen Belgische frank of zo’n 2,2 miljoen euro. Dat bedrag investeerde het Vlaamse Gewest in 1998 in het meer dan honderd hectare grote natuurgebied, inclusief de toen vervallen gebouwen van de Abdijsite in Kuringen. Twintig jaar later is het gebied verrezen uit haar puin. Klaar zijn ze in Kuringen nog niet, maar wat er vandaag al te beleven valt, daar konden pionier Wim Van Lishout en zijn gevolg destijds alleen maar van dromen. In de foto-expo ‘Herkenrode 1998-2018’ zien bezoekers nu welke stappen er gezet zijn om het domein een nieuwe toekomst te geven.
Gesticht op het einde van de twaalfde eeuw groeide de abdij van Herkenrode uit tot een van de grootste en rijkste Cisterciënzerinnenabdijen in heel Europa. De Franse revolutie betekende echter een zwarte passage in de rijke geschiedenis van de abdij. Die werd met al haar bezittingen verkocht aan de meestbiedenden. Zo geraakten heel wat gebouwen ingevuld met industriële- en landbouwactiviteiten. Daarnaast geraakten ze op die manier flink in verval. In de laatste decennia van de vorige eeuw groeide echter het besef van het belang van deze plek en dat het vijf voor twaalf was als men de site nog wou redden.
“Op 12 mei 1998, twintig jaar geleden, kocht de afdeling natuur van het Vlaamse Gewest iets meer dan 100 hectare natuurgebied, inclusief enkele vervallen gebouwen van de Abdijsite Herkenrode”, vertelt cultuurschepen en voorzitter van de vzw Herkenrode Karolien Mondelaers (CD&V). “Na jaren van stevig onderhandelen, waarbij de stad Hasselt, de provincie Limburg en het bevoegd kabinet Leefmilieu aan één koord trokken, werd datgene dat door sommigen als onmogelijk beschouwd werd, toch realiteit.”
Redding
De aankoop betekende het begin van de redding voor de hoevegebouwen en de abdij- en Tuiltermolen, de start van het landschapsherstel en de natuurontwikkeling en ook de start van de cultuurtoeristische ontsluiting van het hele gebied. Fietsers en wandelaars werden er koning.
“Vanaf dan ging het heel snel. Meteen na de aankoop in 1998 startte de afdeling natuur met de eerste ingrepen in het kader van het landschapsherstel van het cultuurlandschap. Maar een nog veel grotere uitdaging was de restauratie en herbestemming van de uitgeleefde gebouwen. Die taak kwam terecht bij de Stichting Vlaams Erfgoed, de voorloper van het huidige Herita, waar coördinerend architect Herman Van Meer alles uitwerkte en persoonlijk opvolgde. Hij kreeg daarbij gezelschap van Wim Van Lishout, die door de stad en Stichting Vlaams Erfgoed aangesteld werd als opdrachthouder om het complexe dossier mee in goede banen te leiden. Samen met een groep vrijwilligers nam hij die taak met veel gedrevenheid op zich.”
Sprokkelen
“Er was veel geld nodig om de restauratie te volbrengen. Dat geld werd enerzijds bijeen gesprokkeld door de oprichting van mecenaatsgroepen, maar ook door de subsidies en bijdragen van verschillende organisaties en overheidsgebonden instanties. Dat ging van de stad Hasselt tot Europa”, vertelt Mondelaers. “Een voor een werden de gebouwen gerestaureerd. Ook de VDAB hielp daarbij, zij organiseerden er namelijk opleidingstrajecten met cursisten. Door de invulling van die gebouwen kreeg ook het cultuur-toeristisch hefboomproject stilaan vorm. Een eerste mijlpaal was ongetwijfeld de opening van de Tiendschuur in 2002, waardoor heel wat nieuwe opportuniteiten aangeboord konden worden. Vier jaar later volgde de Kruidentuin en in 2011 was een groot stuk van de restauraties afgerond en opende het Belevingscentrum de deuren. Langzaamaan ontdekken ook de Hasselaar en de toeristen dit pareltje gelegen tussen het Albertkanaal en de Boudewijnsnelweg”, aldus Mondelaers.
Expo
In foto-expo ‘Herkenrode 1998-2018’ zien bezoekers welke stappen er gezet zijn om dit domein een nieuwe toekomst te geven. Dat gebeurt aan de hand van foto’s, zowel binnen in de abdijmolen als buiten op het terrein, en via een tijdlijn. En het werk is nog niet af. Er is nog werk aan het klooster, net als aan de Tuiltermolen, waar de schuur en het molenhuis nog wachten op restauratie.
- Details
- Hits: 65
De signalisatie voor de omleiding bij de wegenwerken in Kuringen-Heide veroorzaakt veel verwarring. Zo staan er pijlen die nergens naartoe leiden of borden die op dezelfde plek naar links en naar rechts wijzen. Mobiliteitsschepen Habib El Ouakili (sp.a) geeft toe dat het verwarrend is en zegt dat deze week voor de derde keer de omleiding moet worden bijgestuurd.
Wie vanuit de Paalsteenstraat de Rechterstraat in wil, wordt geconfronteerd met een bord dat een omleiding aangeeft. Tenzij het om plaatselijk verkeer gaat. De brave automobilist rijdt dus via de Oude Heidestraat, naar de Nijverheidskaai en de Nieuwstraat. Onderweg geen enkel bord dat verder helpt. Dan maar gokken op de rechtse richting van de Overdemerstraat. Wie er niet meteen thuis is, krijgt dan aan de rotonde ter hoogte van de Langvennestraat de keuze tussen maar liefst vier verschillende wegen. En ook daar geen pijlen die de omleiding verduidelijken. Dan maar de Langevennestraat door en afslaan aan de Paalsteenstraat. Op het einde daarvan kan je opnieuw naar rechts... en kom je op de plek waar het allemaal begon. Al even verwarrend zijn de wegwijzers op het einde van de Vilstraat ter hoogte van de Paalsteenstraat. Daar wijst één pijl naar links en een andere naar rechts.
Opzij
Schepen van mobiliteit Habib El Ouakili is op de hoogte van het probleem. “We hebben hierover al verschillende mails gekregen. Ik woon zelf in Kuringen en moet zeggen dat het inderdaad verwarrend is. Ik heb zelf ook gezien dat een nadar gewoon opzij gezet is om door te kunnen rijden. De afgelopen weken heb ik de signalisatie al twee keer laten bijsturen. Ik heb nu de opdracht gegeven om dat voor een derde keer te doen”, benadrukt hij.
El Ouakili: “We hebben bewust gekozen om de werken te laten uitvoeren tijdens de vakantie zodat de leerlingen die vlakbij naar school moeten niet met de werken geconfronteerd worden. We gaan ook voor een minimum aan hinder en hebben de bewoners geïnformeerd over welke wegen worden afgesloten en hoe de omleidingen lopen. Maar helemaal zonder hinder is onmogelijk. Als het te droog is, zorgt stof voor overlast en als het regent, volgt de modder. We moeten even doorbijten. Deze week wordt de signalisatie alvast aangepast zoals hoort.”
- Details
- Hits: 26
Het actiecomité Leefbaar Hei gaat de mening van 1.700 gezinnen in Kuringen-Heide vragen over de mogelijke komst van vijftig serviceflats en drie woonblokken in hun wijk. “We willen weten wat de mensen echt denken”, zegt Martin Cleuren van het comité. “Onwaarschijnlijk”, reageert projectleider Wim Gommers. “ Op onze infovergaderingen reageren de buren nauwelijks, maar op sociale media durven ze de boel wel oppoken.”
De bewoners op de Hei zijn boos over de bouwprojecten in hun buurt, zoveel is duidelijk. Vooral het project Grasvennen, rond de gelijknamig vijver, zit hen hoog al zijn ook de achthonderd andere op til staande woningen een doorn in het oog. “Omdat alle flankerende maatregelen gewoon uitblijven”, klinkt het. Ze doelen dan op de verkeersdrukte in hun wijk, waar erg veel sluipverkeer is, maar ook op de sluiting van de school en het verdwijnen van hun buurtwinkel. Ook het uitblijven van de resterende fases van de rioleringswerken zit hen dwars.
Dit keer worden de pijlen gericht op het nieuwe bouwproject dat rondom de Grasvennenvijver op de hoek van Hommelheide en de Nieuwstraat gebouwd zou worden. “Daardoor verdwijnt het laatste stukje echt groen op de Hei”, zegt Martin Cleuren, voorzitter van het actiecomité. “Een van de mooiste gebieden van Hasselt wordt helemaal om zeep geholpen. Grasvennen bestaat uit een oude visvijver en een bosje dat sinds jaar en dag ingekleurd staat als parkgebied.”
Park of flats?
“Grasvennen is in handen van privé-eigenaars”, verduidelijkt Marc Swyngedouw, directeur van de Technische Diensten van stad Hasselt. “Die hebben het trouwens al jaren geleden gekocht. Technisch gezien zijn er drie scenario’s mogelijk. In een eerste scenario blijft alles gewoon zoals het is. Groen dus, maar met het risico dat de eigenaars er bijvoorbeeld ooit een draad rondom zetten. Een tweede scenario is dat de stad het gebied overneemt en er serviceflats aan de rand bouwt, langs de Nieuwstraat. Vijftig in drie bouwlagen. In een derde scenario kunnen er aan de achterzijde nog eens 24 flats gebouwd worden.”
“Daarover gaan we nu 1.700 gezinnen in Kuringen-Heide ondervragen, we willen weten wat zij van dit bouwproject vinden”, zegt de voorzitter van het actiecomité. “Willen ze serviceflats, of willen ze het park behouden?”
Sociale media
“Onwaarschijnlijk”, reageert Wim Gommers, de initiatiefnemer van het project. “Als je mensen vraagt of ze graag serviceflats zien in plaats van groen, gaat iedereen natuurlijk nee zeggen. Maar op onze infovergaderingen waar we alles genuanceerd uitleggen, horen we toch een ander geluid.”
“Maar wat we vooral onwaarschijnlijk vinden is dat de buren op vergaderingen nauwelijks reageren, maar dan wel via sociale media alles oppoken”, zegt Gommers nog. “Ik ben benieuwd wat de buren liefst willen: een privéterrein met een hek errond, of een open park met serviceflats en de bescheiden woonblokken aan de rand, maar waar iedereen wel rond de vijver kan wandelen.”
De belangstelling voor de enquête is alvast groot, want na enkele dagen zijn er al een honderdtal online reacties. “Eén iemand stemde voor de serviceflats”, zegt Cleuren. “De rest wil het park behouden.”
- Details
- Hits: 38
De Kaastafel is al jaren een vertrouwde winkelwagen op de markten van Diepenbeek, Hasselt, Kuringen, Bilzen, Tongeren, Borgworm, Kermt en Sint-Truiden.
"We hebben zo'n 350 kaassoorten, waaronder een groot assortiment kazen van lokale boeren. Grevenbroecker, Moerduivel, Herkenrodekaas, Florence en Chèvre d'Ozo, bijvoorbeeld. We gaan daar zelf naar op zoek. Omdat we een snelle rotatie hebben, kunnen we onze klanten ook honderd procent versheid garanderen. Op alle markten hebben we een groot aantal vaste klanten. De beste locaties zijn Sint-Truiden, Borgworm en Tongeren. We leveren ook aan een dertigtal horecazaken."
- Details
- Hits: 43