Een karateka met een missie. Eric Bortels uit Kuringen, drijvende kracht van G-Karate vzw, wil werkelijk iedereen aan het bewegen krijgen met karate, en vooral dan mensen met een beperking, hoe zwaar ook. Hij krijgt daarbij steun van het Nike Community Impact Fund, beheerd door de Koning Boudewijnstichting, en het Streekfonds Een Hart voor Limburg. Wat het inhoudt om met een beperking aan karate te doen, dat demonstreerde een groep karateka’s ons op een mooie zomerdag. Met héél véél goesting.
“Derde kata! Klaar? Ichi!” “Het!” “Ni!” “Het!” “San!” “Het!” “Shi!” “Het!” Als de G-karategroep aan het oefenen is, gaat dat gepaard met indrukwekkende kreten en concentratie. Coach Eric Bortels telt in het Japans, en de groep roept bij elke beweging hard ‘het!’. Een hulpmiddel om de ademhaling te controleren, verduidelijkt Eric: “Je moet uitademen en je adem kort blokkeren om de spierspanning en de kracht van de beweging te versterken. Als je gelijktijdig met de beweging ‘het’ roept, gaat dat haast vanzelf. Dat is voor deze gasten veel handiger dan een instructie om zonder klank op het juiste moment uit te ademen en de adem te blokkeren.”
Erics pupillen in deze groep zijn allemaal mensen met een beperking, en een paar buddy’s. Er zijn ‘lopers’ en ‘rollers’, dus zonder of met rolstoel. Eric traint met jongeren met autismespectrumstoornis en anderen met Down, mensen die weinig of niet zien en anderen van wie één kant van hun lichaam niet mee wil. Mensen die enkel een fysieke beperking hebben, en anderen met een lichte tot zeer zware verstandelijke beperking. “Iédereen is welkom”, benadrukt Eric, “niet alleen de ‘beteren’ die nog vrij gemakkelijk iets leren en bewegen. Ie-de-reen. Karate is hier een middel voor therapie en sociale inclusie.”
Sociale banden
De groep die op de dag van ons bezoek komt trainen en tonen wat G-karate inhoudt, zijn allemaal mensen – voornamelijk jongeren – die een reeks karatebewegingen kunnen uitvoeren. ‘Lopers’ met de bekende schopbewegingen incluis, ‘rollers’ werken uiteraard vooral met armen en romp en moeten op het juiste moment hun rolstoel van richting veranderen. De buddy’s nemen met plezier ook eens tijdelijk plaats in een rolstoel – de buddywerking is een belangrijk aspect, om sociale banden te kweken en te leren samenwerken.
De meesten van deze groep nemen ook deel aan (internationale) wedstrijden. “We hebben een competitiesysteem ontwikkeld met liefst 43 categorieën, naargelang de aard en zwaarte van iemands beperkingen”, verduidelijkt Eric. “Dit wordt al in heel wat landen toegepast. Op de recente WK-wedstrijd in Hongarije waren er 188 atleten uit 14 landen.” In een wedstrijd moeten de karateka’s hun kata’s, kumite’s en pairs zo correct en synchroon mogelijk uitvoeren: dat zijn voorgeschreven reeksen bewegingen, alleen of samen met een buddy. En dat ze ernaar uitkijken! “Ik kan mee naar Ierland in september, nu ben je blij, hè Eric!”, jubelde Brenda bij het binnenkomen, haar eigen blijdschap vrolijk rondstrooiend.
Ademen, bewegen en denken
Een meerderheid van wie de trainingen volgt, komt echter niet aan competitie toe. “Competitie is voor ons echt geen doel”, zegt Eric. “Je hoeft niet aan wedstrijden deel te nemen om baat te hebben van de combinatie van ademhaling, beweging en nadenken. Ze krijgen meer controle over en kracht in bewegingen, de longcapaciteit verbetert.”
Tegelijk is het een cognitieve training om de kata’s te onthouden. Joven demonstreert met een paar hints van Eric een lange kata, met krachtige, afgemeten bewegingen en dito grimassen. Jaime verbaast zijn coach telkens weer wanneer hij ondanks zijn verstandelijke beperking al zijn kata’s feilloos onthoudt. Een team van de universiteit van Rome gaat overigens de effecten van deze methode van G-karate voor mensen met Down nader wetenschappelijk analyseren.
Maar wat de wetenschap ook zegt, voor de jongeren is wat anders het belangrijkst: “Ik kan me hier eens goed uitleven, je kan je energie kwijt”, vindt Evelien, wiens linkerkant van haar lichaam minder ontwikkeld en beweeglijk is, een uitspraak die bijval krijgt.
Pictogrammen
Om ook mensen met zware verstandelijke beperkingen of die slechts weinig (meer) kunnen bewegen, toch te laten deelnemen, bedacht Eric een methodiek met matten met gekleurde voetafdrukken, pictogrammen, gekleurde polsbandjes, pittenzakjes enzovoort. “Blauw op oranje” of “Rood naar de vis” is veel verstaanbaarder voor mensen met een zeer laag IQ dan “zet je linkervoet vooruit” of “draai je romp en strek je rechterarm naar de linkermuur”.
Behalve in de dojo achter in zijn tuin, in de eigen club, geeft Eric Bortels training in dagopvangcentra, revalidatiecentra en BuSo-scholen in de regio rond Hasselt, waardoor hij in totaal ongeveer 300 kinderen, jongeren en volwassenen bereikt. De vraag overstijgt echter wat hij zelf kan bolwerken, en de methodiek om in beweging te komen wordt nu ook stilaan doorgetrokken naar ouderen.
Opleidingen
Daarom is G-Karate vzw gestart met opleidingen voor opvoeders en leerkrachten, kine- en ergotherapeuten enzomeer die aan de slag willen gaan met zijn methode. Het is daarbij dat de steun welkom was van het Nike Community Impact Fund en van ‘Een hart voor Limburg’, waardoor al een paar opleidingen konden worden gefinancierd, evenals complete materialenpakketten met matten, pictogrammen, polsbandjes, stootkussens... Het Nike Community Impact Fund, beheerd door de Koning Boudewijnstichting, steunt organisaties die kwetsbare kinderen en jongeren stimuleren om te bewegen. ‘Een hart voor Limburg’ is de leuze waaronder het Streekfonds, gelieerd aan de Stichting, lokaal middelen mobiliseert voor lokale projecten. Samen met andere partners en sponsors helpen zij ervoor te zorgen dat het aanbod van G-karate op een betaalbare manier toegankelijk wordt voor steeds meer mensen.
Organisaties, verenigingen, scholen.... hebben nog tot 19 september de tijd om projectsteun aan te vragen bij Een Hart voor Limburg voor projecten die kansenbevorderend werken voor maatschappelijk kwetsbare kinderen.Meer info http://www.eenhartvoorlimburg.be/projectsteun
(bron: Koning Boudewijnstichting)
- Details
- Hits: 25
Op zaterdag 8 december werd de kerststal van Kuringen reeds voor de 25ste keer opgebouwd door dezelfde groep kerststalvrienden.
Bij de opening van de nieuwe Gildezaal van Kuringen in 1993 zorgde Lieve Swennen voor een heuse revue met taferelen over en met bijzondere Kuringenaren. Zij contacteerde toen enkele handige mannen en gaf hen de opdracht om een gepast decor te vervaardigen. Pastoor Frans Verboven zaliger zag deze amateurdecorbouwers aan het werk en dacht "die mannen kunnen mij helpen met de bouw van een nieuwe kerststal". Het jaar voordien was de oude kerststal van de parochie in elkaar gezakt. De decorbouwers wilden pastoor Verboven wel uit de nood helpen doch er restte maar weinig tijd tot Kerstmis. Daarom timmerden zij in 1993 slechts een tijdelijke stal. In de nazomer van 1994 begon het echte werk. René Houbrechts had ondertussen reeds enkele ontwerpen geschetst van een demonteerbare kerststal. Zoals de pastoor gevraagd had, kreeg de nieuwe stal ruime afmetingen waardoor hij geschikt is voor levensgrote beelden en eventueel ook gebruikt kan worden voor een kerstspel. De huidige grote beelden zijn vervaardigd door de Kuringse houtsnijkunstenaar Mark Knapen. De decorbouwers van toen, in de loop der jaren aangevuld met enkele jonge krachten, timmerden op 8 december jongstleden de kerststal reeds voor de 25ste maal recht op het plein aan de Gildezaal. Het is weer Kerstmis in Kuringen voor de vele kinderen en ouders die, op weg naar school, over het plein wandelen.
Tal van verenigingen vieren de volgende weken hun kerstfeest. Hun leden zullen reeds in kerststemming komen nog voor ze aan de deur van de Gildezaal toekomen. Op het zilveren jubileum moest natuurlijk geklonken worden, echter zonder René van wie de kerststalvrienden op 31 maart 2018 afscheid moesten nemen.
- Details
- Hits: 44
Op zondag 29 juli mocht het K. Sint Ceciliakoor van Kuringen optreden tijdens de namiddagmisviering in de basiliek van Scherpenheuvel.
Het koor werd aan het orgel begeleid door Filip Blokken, terwijl Jonas Albert dirigeerde.Het is treffend en hartverwarmend dat zovele mensen in Scherpenheuvel samenkomen, o.m. om de mis bij te wonen, een kaarsje te branden, een gebedje te doen... maar vaak en vooral om troost te vinden. "Als wij als koor kunnen helpen aan de omkadering staan we daar graag voor open. We zijn heel dankbaar dat we hieraan mogen deelnemen", aldus een van de koorleden.Het K. Sint Ceciliakoor van Kuringen verzorgt de wekelijkse misvieringen en de uitvaarten in de Sint-Gertrudiskerk. Nieuwe leden zijn steeds van harte welkom in ons koor. Er wordt iedere vrijdag van 18.30 uur tot 20.30 uur gerepeteerd. Deze wekelijkse repetities starten opnieuw op vrijdag 31 augustus a.s.
Contactadres :
- Details
- Hits: 33
“Wat ben ik in godsnaam aan het doen”, dacht Hasselaar Michiel Janssens op de Eurostar, toen hij als 18-jarige naar Engeland trok voor een prestigieuze opleiding tot musicalacteur. Maar vier jaar later heeft hij wel een rol te pakken in Tanz der Vampire, de grootste Duitse productie. “Mijn ultieme droom? Marius spelen in Les Misérables.”
Toch was musicalacteur worden niet meteen de kinderdroom van Michiel. Dansen, dat wel, maar zingen en acteren kwam er eerder per toeval bij. “Ik heb altijd platvoeten gehad, en ben daar als kind aan geopereerd”, zegt Michiel. “Die operatie is niet echt goed gelukt, waardoor ik lange tijd niet kon dansen. In die periode heb ik mezelf piano geleerd, en daarna lessen gevolgd aan het Conservatorium in Hasselt. Ook op het zingen, wat ik thuis al wel deed, heb ik me toen meer toegelegd.”
Wanneer had je dan je eerste musicalrol te pakken?
“Als vijftienjarige kreeg ik een rol in Oliver, een productie van Music Hall. Ik volgde toen al Woordkunst-Drama aan het kunsthumaniora in Hasselt. Na die opleiding droomde ik al van een opleiding in Engeland, maar op mijn zeventiende achtte ik me daar nog niet klaar voor. Maar na een jaartje aan het Rotterdams Conservatorium heb ik toch mijn kans gewaagd aan de prestigieuze Guildford School of Acting in Engeland. Van de duizenden kandidaten worden er maar 30 geselecteerd, maar ik was erbij.”
Daar gaan studeren lijkt me een grote stap voor een achttienjarige.
“Zeker. Op de Eurostar dacht ik heel de tijd: wat ben ik in godsnaam aan het doen? (lacht). Mijn ouders waren erbij, maar ik heb onderweg bijna niets gezegd. Het inschrijvingsgeld bedraagt 9.000 pond (10.000 euro, nvdr.) per jaar, en dus was ik ook bang om te ontgoochelen. Zonder de steun van mijn ouders had ik dit nooit kunnen bereiken.”
“Die opleiding was trouwens echt fantastisch. Er is aandacht voor alle facetten van musical: zingen, dansen en acteren. De mensen die er afstuderen, komen vaak heel ver. In het laatste jaar doe je enkel voorstellingen. Ze verwachten dan dus ook al dat je een agent hebt, die dat allemaal regelt.”
Hoe gaat dat auditeren in z’n werk?
“Dat regelt die agent allemaal voor mij. Hij kijkt regelmatig een databank na waarin alle rollen aangekondigd worden. Daarna stuurt hij mijn cv, een foto en eventueel wat geluidsclips op, en daarna nodigen ze je mogelijk uit voor een auditie.”
Jij schittert ondertussen in ‘Tanz der Vampire’.
“Het is de grootste musical van Duitsland, en dat merk je aan de belangstelling van het publiek. Ik ben een understudy voor de rol van Alfred. Dat betekent dat ik één van de hoofdrollen cover, en inval als de hoofdrolspeler vrij heeft of ziek is. Tot eind september spelen we nog in Keulen, daarna wordt de tour verder gezet in Berlijn. Tot nu heb ik de rol acht keer gespeeld, maar ik moet dus wel altijd stand-by zijn. Zelfs tijdens de voorstelling, want ook dan gaat er wel eens iets mis. Er zijn zo veel draaiende decorstukken, en het is erg donker op het podium, waardoor een ongeluk snel gebeurd is. Op elk ogenblik zijn er voor alle hoofdrollen twee invallers en is er nog één iemand stand-by.”
Is er tijdens zo’n toer ook nog tijd voor ontspanning?
“De eerste vier weken is het bijna voortdurend repeteren. Daarna is het iets rustiger. Ik heb mij vooral moeten aanpassen aan het ritme. Nu moet ik ’s avonds de juiste energie hebben, terwijl ik vroeger na schooltijd compleet kon relaxen.”
Samengevat: als die operatie niet mislukt was…
“Dan had ik wellicht nooit musicalacteur geworden. Danser misschien nog wel, maar musical? Ik denk het niet.”
- 22 jaar
- Komt uit Kuringen
- Musicalartiest in ‘Tanz der Vampire’, een musical gebaseerd op een film van Roman Polanski.
- Schoolcarrière: - Stedelijke basisschool Kuringen - Virga Jessecollege Hasselt (2 jaar) - Woordkunst-Drama aan Kunsthumaniora Hasselt - Conservatorium in Rotterdam (1 jaar) - Guildford School of Acting
- Heeft een relatie met Ben
- Zoon van Annick Willems en Ludo Janssens
- Volg Michiel via Facebook of Instagram: @michieljjanssens
- Details
- Hits: 40
Valère Vansweevelt stond aan de vooravond van zijn profdebuut te boek als een groot talent. Logisch, in zijn laatste seizoen als amateur won hij zowel de Ronde van Vlaanderen, de Ardense Pijl als het BK. Eén jaar later, in 1968, kroonde de 21-jarige Vansweefelt zich op de wielerbaan van Rocourt tot de jongste winnaar ooit van Luik-Bastenaken-Luik. Maar even snel als hij kwam, deemsterde Valère weer weg. Na amper vijf seizoenen zette de Komeet van Kuringen al een punt achter zijn carrière. “Mijn grootste fout? Ik had nooit voor Merckx’ ploeg mogen tekenen”, foetert de nu 71-jarige Vansweevelt.
- Details
- Hits: 24