Wie zijn fijne pentekeningen van gebouwen en monumenten ziet, is meteen vertrouwd met zijn werk. Zeker al wat oudere generaties. Ingeweken Kuringenaar Steven Wilsens (81), alias Steven, krijgt in het Prinsenhof in Kuringen dit weekend een overzichtstentoonstelling.
Een gsm heeft hij niet. Een computer evenmin. “Ik heb liever papier en een pennetje. Zoals jij nu”, glimlacht Wilsens. 81 is hij intussen, maar de ogen staan kwiek, de oren zijn nog scherp. “Echte opdrachten doe ik wel niet meer. Als ik teken, doe ik het voor de lol. En in de zomer schilder ik buiten. Niets moet meer. Deze tentoonstelling is er gekomen op vraag van Kuringenaar Kris Leenaers van heemkundekring De Graef. Ik had net een zelf uitgegeven boekje samengesteld over Kuringen. ‘Curieus Curinghen’, heet het. ‘We moeten toch eens iets doen met al die tekeningen van je. Zeker met degene die je over Kuringen gemaakt hebt’, zei hij. En kijk, plots is er die tentoonstelling.” Zijn handelskenmerk is die fijne, elegante inktlijn waarmee hij trefzeker menig monument in Vlaanderen vereeuwigd heeft. “Een simpele lijn”, knikt hij. “Ik ben wel wat schatplichtig aan Hergé. Een tekening moet meteen duidelijk zijn.”
Vanaf de jaren zestig tot diep in de jaren negentig had hij elke week een vaste hoek in zusterkrant ‘De Standaard’. Zo is Steven Wilsens landelijk bekend geworden. Later sierden zijn getekende monumenten, stads- en dorpsgezichten ook menig bierviltje. “Er moet een architect in mij schuilen. Ik heb altijd liever gebouwen getekend dan mensen. Ik heb ook nooit problemen gehad om gebouwen vanuit de lucht te tekenen. Het Koninklijk Museum in Antwerpen wilde eens een nieuwjaarskaart. Ik stelde voor om het museum vanuit de lucht te tekenen. Ze wilden al meteen een helikopter voor mij inhuren. ‘Hoeft niet. Ik doe dat zo wel.’ Ik heb dat, ruimtelijk inzicht. Ik zeg altijd: op mijn vliegende tekenmap ga ik door het decor.”
Tekenen heeft er altijd in gezeten. Tekenen is er altijd voor de lol geweest. Al van toen Steven nog een Steventje was en opgroeide in Peer. Vader en moeder Wilsens hadden een handelszaak in Peer-Centrum. “Ik wilde altijd maar tekenen, maar papier was schaars tijdens de oorlogsjaren. En dus kreeg ik een groot bord. Daarop heb ik heel veel getekend. Soldaten en zo. En tanks. Het was nog oorlog.”
Vader en moeder Wilsens lieten Steven doen. Ook toen hij koos voor het onzekere bestaan van kunstenaar en zich bekwaamde in het tekenen via Sint-Lucas in Brussel en de Kölner Werkschule. “Mijn ouders hadden er alle vertrouwen in. Je moet je plan trekken in het leven. Toen ik begon bij ‘De Standaard’, boden ze mij een vast contract aan. Dat heb ik geweigerd. Ik wilde vrij blijven, ongebonden. Ik wilde mijn goesting blijven doen. Ook dat heb ik van thuis meegekregen.”
Steven heeft een en ander te danken aan De Standaard-journalist en schrijver Gaston Durnez. “Cartoonist Hugoké had ons aan elkaar voorgesteld. En Durnez zei: ‘Ik kan wel een tekenaar als u gebruiken voor mijn rubriek Courant.’ Durnez stoorde zich toen al aan het almaar lelijker wordende land. België met al die bijgebouwen en bijgebouwtjes, met al die vogelkooien, met die zo lelijke lintbebouwing. Toen al. En het is nog niet gedaan.”
“De bedoeling was te laten zien dat het land lelijk aan het worden was, maar dat nog niet alles verloren was. Dat er nog mooie hoekjes waren. Jaren heb ik zo rondgereden in Vlaanderen. En Durnez liet mij vrij in mijn hoekje. Achteraf bekeken heb ik veel te danken aan hem. Zo ben ik van thuis uit begonnen, in 1963. Voor de deur stond die oude pomp met een peer erop. Die staat er trouwens nog. Dat was mijn eerste tekening voor de krant. Tot 1996 heb ik zo elke week gepubliceerd. Plots was het gedaan. Waarom? Nieuwe mensen, nieuwe inzichten. Zoals dat gaat.” Het komt er niet bitter uit. “Ik werd er ook goed voor betaald. Ik heb goed mijn boterham kunnen verdienen. Maar ik was niet bang om hele weekends door te werken. Zoals bijvoorbeeld voor de Kastelenboeken die ik gemaakt heb voor Concentra. Aparte mensen toen nog, kasteelheren en -dames. Ik zei nooit dat het voor de krant was, maar dat het gewoon voor de kunst was.” (lacht)
- Details
- Hits: 57
De hitte van de laatste schoolweek woog niet op tegen het heetste duel van het schooljaar: Leerlingen L6 vs. Leerkrachten van SBS Kuringen. Wie ging met de wisselbeker aan de haal?
Na een verhitte strijd met veel duels trokken dit schooljaar de leerlingen aan het langste eind. Nochtans hingen bij affluiten de bordjes bij beide teams op dezelfde hoogte, dus moesten strafschoppen het feit beslechten. Na tactische instructies van niemand minder dan Thomas Buffel (coach leerlingen) moesten de leerkrachten al snel achtervolgen. Helaas haalden ze hun achterstand niet meer in, waardoor de zesdes dit prachtige spektakel afsloten met bekerwinst.
- Details
- Hits: 79
Jaar in jaar uit nam Luc Capart (58) uit Kuringen deel als jogger aan HBVL Dwars Door Hasselt. De MS-ziekte die hem enkele jaren geleden trof, belet hem niet om opnieuw deel uit te maken van het deelnemersveld. Zondag staat de Kuringenaar aan de start van de handbikerace Memorial Fernand De Bolle.
“Handbiken is een leuk alternatief voor de sporten die ik vroeger beoefende”, opent de militair op rust.
“Squash, klimmen, mountainbiken en lopen. Ik deed het allemaal even graag. Totdat ik niet meer kon door MS. Ondertussen heb ik sportieve uitdagingen gevonden in het handbiken. Alleen jammer dat er zo weinig races zijn in Limburg. Vroeger nam ik vaak deel aan wedstrijden, maar de laatste jaren beperk ik me tot twee races. De 20km van Brussel en Dwars Door Hasselt. Het moet de vierde of vijfde keer zijn dat ik start in Hasselt. Twee jaar geleden eindigde ik nog derde. Voor de winst kom ik te kort. De winnaars hebben meestal armen zo dik als mijn dijen. Zij halen gemiddeldes van 30 km/u. Mijn gemiddelde snelheid ligt rond de 22 à 23 km/u.”
“Of het gevaarlijk is? Dat hangt af van je eigen risico’s. Ik ben ook al een paar keer overkop gegaan, omdat ik de bochten verkeerd inschatte en te snel reed.”
Leuk detail voor Capart, die geboren is in Doornik, opgroeide in Brussel en de liefde volgde naar Hasselt, is dat de handbikerace voor zijn eigen deur passeert.
“Mooi meegenomen. Bij Dwars door Hasselt is er altijd leuke ambiance. Jammer dat er zo weinig deelnemers zijn in onze sport. Het nieuwe parcours is trouwens razendsnel. Deze week ben ik de omloop gaan verkennen. Alleen zijn er door de werken aan de spoorwegbrug twee pijnpunten. Ik duim dat mijn collega handbikers of ikzelf niet vast komen te zitten in de smurrie en ook allen heelhuids over de dikke afvoerslang geraken.”
- Details
- Hits: 46
Begin februari kreeg Maarten Verheyen, ICT-coördinator in de Stedelijke Basisschool Kuringen, de prijs van het publiek als ‘ICT-coördinator van het jaar 2019’.
Zeven ICT-coördinatoren die afgelopen maanden genomineerd werden door hun collega’s, dongen mee naar de stem van het publiek. Maarten kreeg de trofee overhandigd door Vicli-voorzitter Koen Vandenhoudt én een Lenovo Legion Y530-15IKBN laptop (t.w.v. 2.000 euro) door Jens Cuypers van Signpost. In tien jaar tijd implementeerde Maarten ICT in de vijf stedelijke basisscholen van Hasselt. Hij motiveerde leerkrachten om ICT in hun lessen te integreren en trachtte het ontwikkelingsplan ICT verstaanbaar te maken. Digitale borden, computers, laptops, iPads,... ze deden hun intrede in de vijf scholen. Velen zagen een nieuwe wereld opengaan en waren enthousiast over de mogelijkheden. Maarten: “Hoewel we al veel verwezenlijkt hebben, zijn we er nog niet. Maar met een team van leerkrachten dat open staat voor vernieuwing en het belang inziet om leerlingen voor te bereiden op de vaardigheden van de 21ste eeuw, geraken we al een heel eind. Als ICT-coördinator mag ik dan wel alles coördineren, zonder een team dat ervoor wil gaan, geraken we nergens. ”Op 28 maart organiseert Vicli het Vlaams ICT-coördinatoren Congres in Hasselt. Daar wordt ook de ICT-coördinator van het jaar 2019 bekendgemaakt.
- Details
- Hits: 22
Vandaag organiseerden de Davidsfonds-afdelingen van Groot Hasselt, met name Kuringen, Kermt, Stevoort en Hasselt, voor de derde keer samen de Nacht van de Geschiedenis. Eerdere edities gingen reeds door in het oude gerechtsgebouw in Hasselt en vorig jaar nog in de kerken die een herbestemming zouden krijgen volgens het Kerkenplan. En dit jaar was dus Herkenrode aan de beurt. Heel wat gezinnen met jonge kinderen en zelfs een plaatselijke jeugdbeweging leerden voor het eerst de site kennen en waren onder de indruk van al het moois dat Herkenrode te bieden heeft
Dit jaar ging het evenement van de Hasseltse afdelingen door op de site van Herkenrode met als thema ‘Meesterschap’. Bezoekers hadden de keuze uit een divers aanbod van spelen, workshops en rondleidingen waarmee ze het meesterschap van Herkenrode al spelenderwijs leerden kennen. Door middel van een fotozoektocht, opgesteld ism vzw Arktos, werden de bezoekers langs alle attracties geleid.Grote publiekstrekker was de uitverkochte escape room in het Poortgebouw, waar deelnemers op zoek gingen naar het tegengif voor de vergiftigde Graaf van Loon. Bij de Tuiltermolen kon je dan weer in virtual reality meemaken hoe het was om een burcht te verdedigen in de middeleeuwen. Verder was er een historisch inleefspel en een rondleiding in het abdissenkwartier. Uiteraard mocht ook het culinaire meesterschap dat Herkenrode te bieden heeft niet ontbreken. Bezoekers werden getrakteerd op proevertjes van o.a. brood, kaas, bier, kruidenthee en appelsap.De opbrengst van de zoektocht, die voortkwam uit vrije giften, gaat naar vzw Arktos. Dat is een organisatie voor jongeren voor wie de aansluiting op school, werk en samenleving minder evident blijkt. Toch zien ze een kracht in elk van hen. Door hen met zichzelf en hun omgeving te verbinden, willen ze hen versterken in hun talenten en vaardigheden, in alle mogelijke levensdomeinen.Het bijzondere aan de samenwerking tussen de Hasseltse afdelingen is dat zij telkens proberen om historisch erfgoed uit de omgeving te ontsluiten en onder de aandacht te brengen. Op die manier vervullen ze de maatschappelijke rol die ze zich als vrijwilligers van het Davidsfonds toe-eigenen, zijnde belangrijke gebouwen die erfgoedwaarde hebben voor de Hasselaren en de Limburgers openstellen voor een brede doelgroep (nu gezinnen). Dit op een bijzondere en belevingsvolle manier (nu via spelen), om zo meer draagvlak te scheppen voor het behoud of de herbestemming ervan.
- Details
- Hits: 53