Wandelen. Een bijna perfecte route in Herkenrode

Perfectie is saai. Maar toch: de wandeling aan de Herkenrodeabdij in Hasselt komt aardig in de buurt van perfectie die voor de verandering eens niet saai zou zijn.

We trekken er zelf regelmatig op uit aan de voormalige abdij. Het is een ideale plek om even een frisse neus te halen, maar je kan ook makkelijk een uur of twee stevig doorwandelen op een langere route.

In elk seizoen is deze tocht prachtig. Ze bevat open velden, bos, fantastisch gerestaureerd cultureel erfgoed, hedendaagse kunst en de aanwezigheid van water in allerlei vormen. Maar er is één groot probleem: het lawaai van de autosnelweg. Laat u dat echter niet tegenhouden.

Als u de kans heeft om het met minder lawaai te doen: niet twijfelen. Bijvoorbeeld, als het zo veel heeft gesneeuwd dat er haast geen auto’s op de E313 rijden. Ooit gedaan, en de magie van de sneeuwstilte is perfect voor deze plaats van bezinning. We dachten nu te profiteren van de lockdown en het minder drukke verkeer. Maar helaas: een stuk van de gele wandeling schuurt op maar een paar meter van de drukke verkeersas, en dat lawaai moet je er zelfs nu eenmaal bijnemen.

Bokrijkplaatje

We gebruiken de gele route trouwens als aanloopje om de rode wandeling te maken, de langste van het aanbod. Op die manier neem je ook de prachtige vijvers mee langs de route. En je passeert de Tuiltermolen, inclusief watervalletjes in Demer en zijtakken. Eén waterarm is zo gemaakt dat de vissen het hoogteverschil kunnen overbruggen. De herfstkleuren weerspiegelen perfect in dit idyllische Bokrijkplaatje. En in de zomer: let op de vele vleermuizen die onder de betonnen bruggen uit komen fladderen.

Op de rode route draaien we naar links. Langs een nauwe met bomen omzoomde laan steken we de Zonderikbeek over. Door Stokrooie gaat het richting Albertkanaal. In Kuringen wandelen we nog in het nu, maar via de velden en het bos langs de waterzuivering wandelen we weer het verleden in naar de voormalige vrouwenabdij. De bedjes voor de asperges links van het grindpad zijn al opgemaakt, rechts zeilen buizerd en ganzen door de herfstlucht boven weide, moeras, boomgaard en Demer.

Stilte

Via de prachtige laan (onlangs werden de kasseistroken opnieuw aangelegd) met lindes en een verdwaalde kastanjeboom gaat het richting poortgebouw. Zorg dat je zeker een stukje van het binnenterrein van deze erfgoedsite meepikt. En bezoek de op het eerste gezicht wat vreemde grijze blok in het midden. In dat gebouw kan je een van de belangrijke openbare kunstwerken in Limburg, ja zelfs Vlaanderen bekijken: The Quiet View van Hans Op De Beeck. Een panoramazicht in zwart, grijs en wit dat zicht eindeloos lijkt uit te strekken, door het gebruik van spiegels. En vooral: stilte. Op De Beeck begreep heel goed dat dit een plek van bezinning is. De kubus staat exact op de plek waar vroeger de abdijkerk stond. Om het gezoef van de autostrade buiten te houden, is de constructie zo gemaakt dat je binnen absoluut niets hoort. Dan toch perfectie, in een stukje dat net niet perfect is.