Flink aangedikte eikelmuis Kurinne voor tweede keer in Kuringen vrijgelaten

Het eikelmuisje Kurinne is afgelopen weekend voor de tweede keer vrijgelaten. Deze keer flink aangedikt, zodat ze er een tijdje tegen kan. De vrijlating gebeurde bijna synchroon met het ontwaken van de eikelmuizen in de spoorwegbedding in Voeren.

Kurinne werd in april gevangen in een speelgoedwinkel in Kuringen. Het was meteen de meest noordelijke grens in Limburg waar deze zeldzame eikelmuis werd gespot. Om te weten te komen of er in de buurt nog meer eikelmuizen zitten, kreeg Kurinne een zendertje en werd ze op 18 april vrijgelaten. “Maar de dagen nadien verplaatste Kurinne zich weinig of niet. Begin mei vond ik haar voor dood op een grasweg. Ik heb ze dan gevangen. Bleek dat ze bijna 10 gram gewicht had verloren”, vertelt Goedele Verbeylen. De muizenspecialiste van Natuurpunt besliste om Kurinne op te vangen zodat ze terug kon aansterken.

Voeren

“We hielden tijdens haar herstel haar soortgenoten in Voeren in de gaten bij een zogenaamd ‘slaapmuizenonderzoek’. Dankzij gezenderde muizen merkten we dat deze populatie half april actiever begon te worden. Maar door de koude en het natte weer verdwenen alle gezenderde exemplaren tussen eind april en begin mei opnieuw in hun winterverblijven. Net op tijd, want toen viel er nog sneeuw in Voeren.”

Pas sinds een dikke week zijn de muisjes in Voeren heel actief en was het dus ook tijd voor Kurinne om te worden vrijgelaten. Ze had intussen ruim 50 vijftig aan gewicht (ze weegt nu 72.5 gram) gewonnen en kan er dus wel een tijdje tegen. Zo werd Kurinne zaterdag, ongeveer een maand na de eerste vrijlating, een tweede keer vrijgelaten in Kuringen. “Kurinne werd zaterdag in een nestkast in een braamstruik gezet. Zondag was ze er al uit gekropen en zat ze in de braamstruwelen. Daar krioelt het momenteel van de miljoenpoten. Eten genoeg dus.”

Via de zender wordt Kurinne nog enkele maanden gevolgd. De onderzoekers hopen te weten te komen of er nog meer eikelmuizen in Kuringen zitten.

Slakken

Dit jaar is ook gebleken dat eikelmuizen duidelijk beter tegen de regen dan tegen koude kunnen. “Logisch misschien. Bij regen groeit en bloeit alles beter en zitten er meer insecten. Ook de huisjesslakken worden dan volop actief. Dat zou een extra voedselbron voor de eikelmuizen kunnen zijn.”

Alleen zijn de wijngaardslakken ook een culinaire delicatesse, en daar wringt het schoentje. Want na een van de regenbuien waren mensen met emmers de spoorwegbedding aan het aflopen om die huisjesslakken te verzamelen. “De natuur wordt op die manier voor commerciële doeleinden leeggeroofd en zo krijgt de eikelmuis het nog moeilijker. Dat is jammer”, besluit Goedele Verbeylen.